GA - Chapter 2: Just A Cat

Grimrose Academy

PARA bang sumakit ang ulo ko sa nangyari. I tried getting  an explanation in my head on how it happened. I mean, imposible! Paano nangyari ‘yon? I was teleported? Magic?

My head was spinning. Pero nagawa kong umiling-iling. Huminga rin ako nang malalim.

I gotta shake it off. I need to know what really happened.

Umiral na naman ang pagiging sobrang curious ko sa mga bagay, kaya't nagmadali akong pumunta sa gate ng school. Isinumbong ko sa guard ang nakita ko.

"Manong Guard! May nakita po akong pinatay sa loob ng classroom! Tumawag po kayo agad ng pulis!"

Naka-kunot noo ang guard. "Huh? Ineng gabing gabi na ah. Ano ba'ng pinagsasabi mo? Nandiyan ka sa labas, kaya anong sinasabi mong may patay sa loob? Mga bata talaga ngayon. Ibigay mo sa akin ang number ng Nanay mo at tatawagan ko siya."

Nakakainis! Ang tamad ng guard na 'to.

"Maniwala po kayo sa ‘kin. I saw it with my own eyes. I was inside and then suddenly I was… I was teleported here!" Bigla kong tinakpan ang bibig ko. Darn it! I shouldn't have said that I was teleported.

"Okay..." sabi ni Manong Guard at halata sa kanyang mukha na hindi siya naniniwala. "Ibigay mo na ang phone number ng Nanay mo para mai-teleport ka niya papunta sa kwarto mo, at mapalo ka na ng sinturon. Batang 'to!"

Tumakbo ako palayo sa guard at bumalik sa may parking area kung saan naka-park ang bike ko.

"Hoy umuwi ka na!" Dinig ko'ng pahabol ni Manong Guard.

Nakakainis talaga! Lagi na lang nasasabihang o napagkakamalang bata. Hindi naman ako gano'n kaliit eh. Tsaka sadyang mukhang baby face lang talaga. Should I dress up like Ms. Kat? Or wear make-up? Teka hindi yan ang importante sa ngayon.

Paano nga ba ako makakapasok ulit sa loob?

Tahimik akong nagiisip nang may biglang tumawag sa phone ko.

Oh crap! Si Mama! At ang dami na pala niyang missed call sa akin. Patay ako!

"Hello, Ma?"

"Oh my God! Shana anak! Kanina pa ako tumatawag sayo. Nasaan ka? Ayos ka lang ba? We've been looking for you. Ni-report na nga kita sa mga pulis," nag-aalalang sagot ni Mama sa kabilang linya ng phone.

"I'm fine Ma. I was... I uh..." Mama won't believe if I'll say I was hypnotized, saw a dead man, and was teleported. For sure grounded ako kapag sinabi ko ‘yon. "Sorry Ma, naghanap kasi ako ng part time job. Tapos naiwan ko pala sa school yung phone ko. Nandito po ako ngayon sa school."

Shoot! Ayokong nagsisinungaling kay Mama pero just this time kailangan talaga.

"Anak naman. Sabi ko naman sa ‘yo di mo kailangan magtrabaho,” sabi ni Mama, may pagbuntong hininga pa. “Okay. Ang mahalaga okay ka. Diyan ka lang ah. Ang alam ko malapit lang diyan ang pinsan mo. Ipapasundo kita."

"Si kuya Dante po?" Tanong ko at nakaramdam ako ng excitement.

Matagal ko nang hindi nakikita si Kuya Dante. Ang sabi ng tita, Pulis na rin daw siya katulad ni Papa noon. Hindi ko alam na dito pala siya nakadistino.

"Oo, anak. Kanina ka pa nga niya hinahanap. Basta diyan ka lang ah," sagot ni Mama.

"Okay po Ma. I'll see you later." 

Doon natapos ang pag-uusap namin ni Mama sa phone. We both hung up.

Ayos 'to! For sure si kuya Dante maniniwala sa akin na may pinatay sa loob ng school at makakapasok kami sa loob.

Matapos ang ilang minutong paghihintay, may dumating at humintong Police Car sa harap ko. Bumukas ang pinto at lumabas si Kuya Dante na muntik ko nang hindi makilala. 

Ang tangkad na niya, matipuno ang pangangatawan, gwapo syempre— Brea 'yan eh, at bagay na bagay sa kanya ang suot niyang police uniform. Iyong buhok niya pang army-cut pero bagay pa rin dahil mukha siyang asian with caucasian features. He still has this courageous but serious-look. 

"Kuya!" Sinalubong ko si Kuya Dante ng isang mabilis na yakap.

"Shana!" 

Niyakap niya rin ako. 

"Kanina pa kita hinahanap. Alalang-alala na ang Mama mo sa ‘yo. Kamusta ka na nga pala?"

"Okay lang kuya," sagot ko nang nakangiti. Bumitaw na kami sa pagyakap. "Nakapag-usap na kami ni Mama. Galing mo ah! Grabe parang kailan lang— tapos ngayon officer Danter Brea ka na! Muntik pa kitang di makilala. As in! Mukha ka na kasing action star."

"Siyempre nasa lahi na natin 'yan eh," sagot ni kuya Dante at tinignan niya ko mula ulo hangang paa. "You look like... Hmm you didn't change. You still look the same. Siguro tumangkad ka nang konti? Mga half inch?"

I pouted my lips and answered, "Ewan ko ba kuya forever na yata akong mukhang bata."

"Ayaw mo no’n imortal ka?" Biro niya sabay tawa. Pabiro pa niyang ginulo ang buhok ko. "Halika na ihahatid na kita sa inyo."

"Teka kuya saglit! May kailangan kang malaman," pagpigil ko sa kanya. "May nakita akong pinatay na tao sa loob. You have to check it!"

"Pinatay?" pagkumpirma ni kuya Dante, "Are you sure?"

"Yes kuya!"

Tumingin siya sa akin nang diretso at ganon din ako. Dapat makita niya na hindi ako nagsisinungaling. Kuya Dante please believe me.

"Okay let's check it out."

Ayos! Sabi ko na maaasahan ko si Kuya Dante.

Kinausap ni Kuya Dante ang guard at pinapasok naman kami sa school. Nasa likod niya lang ako habang kami ay naglalakad. Nakakapangilabot ang buong paligid. Madilim at tahimik. Tanging ang mga yapak lang namin ang maririnig na tunog. Tanging ang ilaw ng flashlight ang nagsisilbing gabay namin dahil hindi na pinabuksan ni kuya Dante ang ilaw. Nagreklamo kasi ‘yong guard na mahirap daw. 

Tahimik namin na hinahanap ang silid kung saan ko nakita ang mga Franco nang biglang...

"Mama!"

May naramdaman akong kung ano na dumaan sa aking hita kaya't napasigaw ako. 

Mabilis namang bumunot ng baril si kuya Dante, ngunit pag tama ng flashlight sa ibaba... Pusa lang pala. Isang mabalahibo at kulay gray na pusa. Nginitian ko si Kuya Dante at nag-peace sign.

Pinagpatuloy namin ang paghahanap sa silid. Ilang saglit pa ay natagpuan namin ito pero wala na ang nga Franco at ang bangkay.

"Shana, there's no one here. Sigurado ka ba na dito ‘yon?"

"Oo kuya!" Hinanap ko sa paligid pero wala talaga. "Hmm... Baka nailigpit na nila yung bangkay? I swear they were here."

"They?" Lumapit sa akin si kuya Dante at hinawakan ako sa balikat. "Shana, sino ang mga nakita mo?"

Once again tinignan ko siya nang diretso.

"Ang mga Franco, kuya.”

Napataas ng dalawang kilay si kuya Dante.

“Kilala mo ba sila?" Tanong ko pa.

"Hmm... Ang mga Franco, huh? Oo kilala ko sila. Then what else did you see?"

Tingin ko maniniwala sa akin si Kuya Dante kapag sinabi ko sa kanya ang totoo. 

Huminga ako nang malalim. Here goes nothing.

"Tapos bigla nalang ako tineleport ni Nix palabas ng school. I know it sounds crazy but that's what really happened," mabilis kong sabi. “Nandito ako kanina tapos bigla na lang akong nasa labas. Tapos bigla pang nawala si Nix. Like… magic!”

Nakatingin lang sa ‘kin si kuya Dante. Ilang segundo siyang tahimik na parang pina-process niya sa isip ang mga sinabi ko.

Please! Please, please, Kuya Dante. Maniwala ka sa ‘kin.

Ilang saglit pa, biglang tumawa nang malakas si Kuya Dante na nag-echo sa buong silid. "You're still watching those horror or fantasy movies, huh Shana? Or still gaming for hours and hours?"

"No! I'm telling you the truth!"

"Ikaw talaga. Mabuti pa ihahatid na kita pauwi at nag-aalala na sa ‘yo ang Mama mo," sabi ni kuya Dante at ginulo niya pa ang buhok ko.

Fail! Akala ko pa naman maniniwala siya. Pero sino nga ba naman ang maniniwala sa teleportation? Kaasar! I guess I'm on my own to find out what happened and who they really are.

Hinatid ako ni Kuya Dante sa bahay. Siyempre, pagdating, may konting sermon si Mama. Pero naiintindihan ko naman, dahil nag-alala lang siya sa akin.




KINABUKASAN, pasok ulit sa school. Pero this time ganado ako kahit di ako masyadong nakatulog kagabi kaka-isip sa nangyari. I don’t know why, but I think I can find the thrill and action I’m looking for in my boring life at this school.. Lalo na nang dahil sa nangyari kagabi.

Pagdating ko sa Rose University, nakaparada na ang motorbike ni Nix sa parking space niya. Katabi ay ang tatlong mukhang mamahaling kotse. For sure sa magkakapatid na Franco ang mga ‘yon. Grabe tig-iisa pa sila ng sasakyan.

Pumasok ako ng school at nakita ko si Trish sa hallway kaya agad ko siyang binati. "Hi Trish!"

"Shana?! Oh hello!" sabi ni Trish na parang nagulat pa nang makita ako.

"Parang nagulat ka yata?" tanong ko.

"H-hindi naman. N-nagulat lang ako dahil maaga ka," nautal niyang sagot.

Sakto lang naman ang dating ko. Anyway…

"Ah... Okay. Nakita mo ba ang mga Franco?" Tanong ko ulit.

"Nasa paligid lang sila. Kapag may nakita kang kumpol na tao. Nandoon sila," nakangiting sagot ni Trish pero parang nagmamadali siya.

"Ah sige. Mamaya na lang."

Tumango at ngumiti lang siya.

Hindi ko alam pero parang ayaw niya akong kausap ngayon. Bakit kaya? Di kaya ayaw niya akong maging friend?

Paalis na sana ako nang bigla akong tawagin ni Trish. "Shana! Wait! May gagawin ka ba mamaya? Pagkatapos ng mga klase mo?"

It looked like she was about to ask me a favor or something. Honestly, I wanted to start investigating and find the truth about yesterday later. Obviously I can’t tell her that. Sigurado pinagtatawanan niya ako. But I want to be her friend kaya unahin ko muna siya.

"W-wala naman, bakit?"

"Samahan mo naman ako after school. May pinapagawa kasi sa akin ang Dean. And I could use some extra hands," sagot ni Trish sa tanong ko. “Puntahan kita sa labas ng room after ng last subject mo.”

Haays mabuti na lang niyaya niya ako. Akala ko mawawalan ako agad ng first friend dito sa school.

"Sure. I'll see you later," nakangiti kong sagot.

Hahanapin ko pa sana ang mga Franco nang mapansin ko na five minutes na lang magsisimula na ang unang klase ko.

Pagpasok ko sa classroom... Wala pang tao at mukhang ako ang pinakamaaga. 

Tahimik ang lugar nang bigla akong makarinig ng meow ng pusa. Hinanap ko ito at natagpuan ko siya sa loob ng isang cabinet. Ang cute cute niya kaya kinarga ko siya at hinimas himas sa ulo.

"Ang cute mo naman." Napansin kong may collar siya at may pangalan. "Vv. Iyon ba ang name mo? Ang cute, kasing cute mo."

Kulay gray at white si Vv at mabalahibo. Mabango siya at mukhang alagang-alaga. I think siya ay isang persian cat.

Biglang bumukas ang pinto ng classroom.

“Vv!”

Nagulat ako at biglang kinabahan. Si…. Si… Si Zed! Nandito siya.

Lumapit siya sa ‘kin.  Parang tinatambol ang puso ko. Shoot baka marinig niya.

"May I please have my cat back?"

"S-sure. H-here." 

Nataranta ako. Mas gwapo siya sa malapitan.

Ibinigay ko sa kanya si Vv at kinarga niya ito. Umalis siya agad nang hindi man lang nagsalita. I was left alone like a statue looking at him as he went away.

Wala man lang thank you. Like, thank you Shana ang bait mo at ang cute mo. Sana may gano'n.

Pero... Sapat na ang makita at makausap ko siya. Ang gwapo niya talaga.

"May I please have my cat back?"
"May I please have my cat back?"
"May I please... have my cat back?"

Paulit-ulit kong sinabi. Gosh! Those are the first words he said to me. Kinikilig ako!

Napabuntong hininga ako nang nakangiti. "Kumpleto na ang araw ko."

Teka lang... 

Agad nawala ang ngiti sa mga labi ko nang bigla kong mapagtanto.

That Vv cat was the gray cat I saw last night. Ibig sabihin nandito nga sila kagabi...

Shoot! Nadala ako ng kagwapuhan niya. Nakalimutan ko ang mga nangyari kagabi na dapat kong itanong sa kanya.

Nagmadali akong tumayo at lumabas ng classroom para habulin si Zed. Ngunit paglabas ko... Wala na siya sa paligid.

Ilang saglit pa ay nagdatingan ang mga kaklase ko at ang professor namin. Nagsimula ang klase. Kahit may ibang iniisip, nag-focus muna ako. Learnings first before anything else.




INABOT ng hapon bago matapos ang lahat ng klase ko. Kahit isang subject hindi ko naging classmate si Zed. Ano kaya ang course niya?

Paglabas ko ng classroom ay agad akong sinalubong ni Trish. "Hi Shana! Ready ka na?"

"Hey Trish. Ready saan?" Tanong ko.

"I'll show you. Come with me," sagot ni Trish nang nakangisi.

Dinala ako ni Trish sa basement ng school. Ako ang naunang pumasok at tumingin-tingin sa paligid.

"Ano'ng gagawin natin dito, Trish?"

Tahimik ang silid at medyo may pagka-creepy. O baka naman nasa isip ko lang dahil sa kakapanood ko ng horror movies.

"We're going to have fun here... Shana," sagot ni Trish. 

Nagulat ako sa malakas na tunog ng biglaang pagsara ng pinto at biglang pagbagsak ng mga gamit panglinis na kanina ay nakasabit sa dingding. Ano ‘yon? Lumindol ba?

Paglingon ko kay Trish, wala siya doon.

“Trish?”

“I’m here.”

I turned again— there she was. Pero bakit ganon? Siya ay…

What on earth?

Lumulutang na siya sa ere at nanlilisik ang tingin niya sakin. Hindi lang ‘yon, ang mga mata niya ay pula sa gitna at itim sa gilid. It was blood red and pitch black.

"T-Trish?" 

Akala ko malikmata lang kaya kinuskos ko ang mga mata ko.  Ngunit laking gulat ko na lang na lumutang din ang mga gamit panglinis, at tila may malakas na hangin sa loob ng buong silid.

"I need your soul!" sabi ni Trish ngunit tila dalawang tao ang nagsalita nang sabay.

Nagsitayuan ang mga buhok ko sa braso. Iyong mga tuhod ko parang nanghina. Napaatras na lang ako sa takot. Hanggang sa mapunta ako sa pader. Ang mga gamit panglinis na lumulutang ay isa isang lumipad papunta sa akin na parang ibinato. Ipinangharang ko ang aking mga braso sa mukha at yumuko upang salagin ang mga bumubulusok sa akin.

Please stop! Help me! Someone… please.

I wanted to say those word pero hindi ko nagawa dahil sa takot.

Sa muli kong pagtingin kay Trish, napasigaw na ako sa takot nang unti-unting nagbago ang kanyang anyo. Two horns sprouted from her head and her skin turned red with some sort of reptilian scales. She looks like… She looks like a Demon! Like from the movies, tales… whatever!. A monster with horns. She... No it... It was laughing at me with its demonic voice.

"Your soul is mine!" sabi ng demon habang tumatawa.

Papalapit na ito sa akin. Pero bigla itong tumigil habang ang buong katawan naman ko ay tila nilamig— literally! Parang may nagbukas ng aircon nang napakalakas.

The Demon turned its back on me. It was looking for something as it looked around.

"Show yourself!!" sigaw ng demon.

Tila nagyelo ang pinto nang mabilis. Tapos ay bigla itong nabasag.

"Witch!" sigaw ng demon.

Pumasok ang isang babae mula sa pinto. It was Ms. Kat Franco, fiercely looking at the demon. She raised her hand and frost started curling around her arm like magic. Then an ice spear formed out of thin air. It looked insanely cool… beautiful, but also deadly.

Wait! Totoo ba ‘tong mga nakikita ko?

She grabbed the spear made of ice and threw it straight at the Demon’s chest. It pushed the Demon against the wall.

"Damn you!!" sigaw ng demon. It was screeching— as if burning inside.

Ngumisi lang si Ms. Kat. Tinaasan niya ng kilay ang demon sabay sabing, "It's not a witch. It's Kat Franco, you b*tch!"

NEXT CHAPTER